تاریخ ولادت :1345                                  محل ولادت : تهران 

تاریخ شهادت:1362                                محل شهادت : جبهه جفیر

احمد درکودکی بیماری گرفت که به تشخیص دکتربه عمل نیاز داشت و درهمــان زمان بود که پدرش پیاده به مشــهد می رفت و با شنیدن این خبرکه احمــد نیاز به عمل دارد به طرف مشهد رهسپار شد تا شفای احمد را ازامام رضا (ع) خواستار شود و دفعه سوم که پدرش از مشهد برگشت احمـــد شفــا پیدا کرده بود واثری از بیماری وجود نداشت.بعد از سال ها در اوایل انقـلاب بود که احمد با دوستانش به تظاهرات می رفت وازبمب وحملات دشمن هیچ واهمه ای نداشت وهنگام حملات هوایی بدون هیچ ترسی ازما می پرسید: چرا به زیرزمین می روید تیراندازی که ترس ندارد، با اینکه دو بار زخمی شده بود. با اسباب کشی از تهران به گلپایگان احمد برای تحصیل به کبوترآباد اصفهان رفت و درس کشاورزی می خوانـــد که جنگ شروع شد.دو سه دفعه به جبهه رفت اما دفعه آخـر که می خواست به جبهه برود به گلپایگان آمد تا از پدرو مادرش اجازه رفتن به جبـهه را بگیرد که پدرش اجازه داد اما من (مادر)اجازه ندادم وبه او گفتم برو و به تحصیلت ادامه بده،توکه دو سه دفعه به جبهه رفته ای واحمد جواب داد :«من که ازامام حسین وعلی اکبر عزیزتر نیستم» اما باز قبول نکردم و گفتم اگر بروی شیرم را حلالت نمی کنـــم اما او گفت تو که مرا شیر ندادی (احمد درزمان کودکی چون مادرش شیر نداشته  کس دیگری او را شیر داده است) واگرهم راضی نمی شوی 12 کیلوشیرمیگیرم و برایت می آورم تا راضــی شوی من به جبهه بروم . او می گفت :«من اگر به جبهه بروم راه خدا و امام خمینی را ادامه می دهم .» مـــن با شنیدن حرف های او متقاعد شدم و به او گفتم : هرطور خودت صـلاح می دانی و اگر پدرت موافق است برو خدا پشت و پناهت باشد. وقتی که او رضــایت من و پدرش را گرفت با خوشحالی بسیـــاری خود را آماده رفتن به جبهه کرد وبــه من گفت:« از رفتنــــم ناراحت نباش شاید با هواپیمای چوبی (تابوت) برگردم.»                            

یکی ازدوستان احمد تعریف می کرد:که با هم کردستان بودیم وقتی ازماشین پیاده شدیم هوا بسیار سرد بود و ما فقط یک پتوی سربازی همراه داشتیم و احمد گفت: بیایید اینجا بخوابیم.من به او گفتم :اما اینجا خیلی سرد است و احمد گفت: اشکالی ندارد ما از خاکیم و به خاک باز می گردیم. این بود درس عبرتی که من از احمـد گرفتم.                                                                                     شهادت ...                                                                                

درشب شهادتش نامه ای به دست ما رسید اما من وپدرش از اینکه احمد شهید شده و جنازه اش را آورده اند بی خبر بودیم، یکی از اقوام فامیل که از شهـــادت احمد خبر داشت به خانه ما آمد ونامه ای از احمد که به دستمان رسیده بود رامی خواند واشــک می ریخت که بالاخره خبردار شـــدیم که احمد به  شهادت رسیده و چون صورت وبدنش بسیار ورم کرده بود من فقط او را از روی بلوزی که بریش بافته بودم شناختم.

دلیل شهادتش فرورفتن در باتلاق و رفتن پای راست او روی مین بود.